Tavşan Kanı

Senden önce bir Rum papazdımSakallarıyla bir eski korudanMeryem dağlarını ünledim miydiKeçiler şaşırırdı yolunuAllah için ben insan değildimEllerin olmasa okşamasaydın beniKim diye bakardın bu kara bulutCehennemin ucundan gölgesiKendi elinle kazdığın kuyuyaAşk ufacık bir taş atmaktırGürültüsü büyüyünce sessizliğinMarifet yosunlar gibi susmaktırFıkara bir midyeden başlayan denizNasıl da büyüdü mavi olduOturmuş yere hanım hanımcıkÖlümün ayaklarını yıkıyorGüneş batarken getirdiğin çayMarmaradan daha yavaş soğurduGöz göze geldikçe düşünürdüm deHep akşamla boyasınlar sandallarıBiz uslu sevgilerin türbesiydikHer gece uyanan mezar taşlarıylaÖyle çoğalırdı ki tavşanlarımızYaşayan kalmayacaktı nerdeyse