Can Yücel

Bir Doğaç Daha

Ben bu eviBu baba eviniManolyalarıyla, fıstık ağaçlarıyla, gülibrişimleriyleVe televizyonun üstüne asılı Onun resmiyleHelasının işlemeyen sifonuylaKitaplarıyla ve rütubetiyleGüler'le aşktan her zaman dağınık yatağıylaAnılar değil, gelecek çocuklarımızın kokularıylaBen bu evi saksofon solosuyla yıkıyorumDuvarların nasıl çökeceğiniDamının göğsüme nasıl ineceğini bile bileBen bu evi yıkıyorum Cemil Bey'in bir taksimiyleKardeşlerimle taksim edilemeyen bu eviYıkıyorum nihaventten bir taksimleİzale etmek için bir izale-i şuyuyuYıldıldı mı bu ev toprağın, kayanın üstüneBenim tamburumla borazanımlaGörünecek açılan damındanGündüzleri güneşGeceleri yıldızlarAşkı taksim edilmesin diye bu evinCemil Bey'in taksimiyle ben bu evi yıkıyorumYıktığımda da yıkıntısı altında değilÜstümde Güler varAltımda toprak