Ben Hayatta En Çok Babamı Sevdim

Hayatta ben en çok babamı sevdimKaraçalılar gibi yardan bitme bir çocukÇarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-Nasıl koşarsa ardından bir devinO çapkın babamı ben öyle sevdim

Bilmezdi ki oturduğumuz semtiGeldi mi de gidici-hep, hep acele işi! -Çağın en güzel gözlü maarif müfettişiAtlastan bakardım nereye gittiÖyle öyle ezberledim gurbeti

Sevinçten uçardım hasta oldum mu40'ı geçerse ateş, çağrırlar İstanbul'aBir helalleşmek ister elbet, diğ'mi, oğluyla!Tifoyken başardım bu aşk oyununuOhh dedim, göğsüne gömdüm burnumu

En son teftişine çıkana değinKoştururken ardından o uçmaktaki devinDaha başka tür aşklar, geniş sevdalar içinAçıldı nefesim, fikrim, canevimHayatta ben en çok babamı sevdim.