Can Yücel

Belkim Bir Kertenkeleydim

Belkim bir kertenkeleydimpiç edilmiş bir yağmurun serinibir güzelin çirkiniydimçirkinlerin en güzeliyeşil koşsa güneşlerin gölgesiben en hızlı yeşiliydimkurbağa yarışlarında annemin

çatal matal kaç çataldım kimbilirbin dereden bir kendimi getirdimhaydan gelip huya giden bir huysuzheyheyler içinde bir heydimbelkim yedi belkim sekiz belaydım

düdük çalar hırsızlanmış polislerben korkudan üstlerime işerdimüç yıldızlı bir albaydı gökyüzükarşısında önüm açık gezerdimağzı bozuk meymenetsiz bir ozanrus cenginde cağanozdum bir zaman

iki gözüm iki koltuk-eviydimavilerim bir miyobun koynundakendi düşen köyler kentler ağlamazsur dısında ben oturur ağlardımekmek diye bağrışırdı bebelerelma derler ben ortaya çıkardımağıtlarla kutlanırdı İsa - doğdu Gecesifil dişinden bir kuleydim yıktım kendimi

bilmem hangi keloğlanın fesiydimbir püskülsüz sümbülteber tohumufesleğenler yaprak dökmüş şerrimdenbir naraydım kimse bilmez neredenya yakından ya uçmaktan gelirdimbelkim ince belkim kalın bir sestimbelkilerin kol gezdiği saattabelkim belki bile değildim