Uyarılan Şair

Bakımlı parkların görgülü ağaçlarıeli yüzü düzgün kibar dallarıSarı yaprakları günışığını sarınmış bırakmamışBanklardan her birinde gündüzden kalma bir kokuBir kedi miyavlar yalnızlık hakkındaelinde bir belgeyle geçerYakın denizde bir derinlik kokusuve kımıldayan bir ölüm duygusuVe denizOnun sularda olmayan bir seslemendireğin iri kayalarına yalvarışıIşıklarını takınmış zillerini kapamış son ada vapuruHaydi ay da sulara kaysın denize yaysın gümüş dantelasınıBir şair olarak geç karşılarınaBir de sevgili yavrula kalbinin minicik seslerindenYavaş yavaş boğulanHafif bir de sarhoşluk özlemiyle kendiniParktan anladığın dostluğa verBir miktar da elbette ağlamak istersinSaçın kararmış yakından neşeli insanlar geçmiştirHaydi toprağa çök de ağlaVe breBaşının üstüne uykular çağıran adamKendi yamanevinden habersiz dam özleyen adamBu şehrin gecesinde bulduğun safiyet şeytandanDeniz ve vapurlar ay ve ağaçlar ne de kediNe de elin ayakların duydukların gerçek yerlerinden değilŞimdi geç bunları geç parkları geçHepimizin yırtılır gibi olan ağzına bakYazdıkların şiir değilse kalsınCennetse sevdan çık dışarıSolgun ışıklarSessiz ağaçlar parklarlaO cümbüş gecesini de tak peşineYazdığın şiir değilse bırak bunları kalsın...