Toprak

Evlerle aramız açılıyorçünkü şavaşlardan biridir evlerimizden kaçanlar1Evler boyun boyuna gelmenin habercileriçocukları çok yaşatan serçe ağartan damlargöğün yanaklarından sarkan gündüzleriindirirler saçaklarından akıtarak bahçelereBahçeler ki evlerinde olanlarıntopraktan gelen ağaçlaratutundukları ve gizli çekmeceler açtıklarıve içine geleceğinden emin anılarnur topu ceviz yapraklarıİlk sevgili yapraklarıilk şiir sıcaklarını koyduklarıBir hacim altın şeklindeHer an açılan Kitabın üstündeIşık ve ışıklardan camını giyinmişBalrengi bir lambaBeni doğuran peygambere yaslanmışGeçmiş canları sergilemiş göğsüneHepsine hatimden bir mucize ayırmışArmağan salmış iç süslerine babam canımı çökertiyorhep aynı tarlanın önündeaynı topraktan kalkıptürbesini yontuyor içime2Oysa sessizce girerdim çiçeklerin içineküçük kız gitti sancılandınız mıevler ve dereler daha derineGüneşe kan durup dururken sıçradıkorsan deri değiştirdiben can değiştim toprağa basarkenellerim yırtık saçlarımdatatlı suları geçerkendenizde sallanırdı başlarıkorsan bir ev tutkununun içindeevi zorlanan midyenin içindetopraktan da ötede denizin kadersiz gecesindekeçelenenve raslantı basan çatısız yüzlerievlerde tartılmış ve ağır bulunmuşfırlatılmış ve geceyle karşılanmış toprakgeçti biçimindensen nerde şehirleri gezdiren nehirgece bir an bulup çınar ağacındangüneşe dökülenevlerin dışında gezdiren beniyer yere abandı sırtıma bir ev yaslandıKi sımsıkı el tutan kader tutanve sokaklar ki anneler şölenindebebelerce fıskiyeli etekler