Otahı

Yolcuya bekliyerek koşan kadınen uzakta kalan adayakumsaldan başlayan yorgun ağacave şehre alışan yola

otahının beklediği mantarsarı kırdan sonraparmaklarıyla sarı çimenden sonra

mor gök gelir güzeldirbir tek göğsünügöğsünün tekini ışıtırve pembe dağlaraaydınlık göğsüve uzağa çağrlan bakışlarıyla

omuzumuzu önden aşar saçlarıve kendine yeten telaşsız saçlarınındirsekleri yanında yere değen uçları

eli yuvarlak şakağındabileğinde yumuşak nabzıayak altlarıdoğuverdi ve otahı olduğu evinetam bir geçmişeyaslandığı ağaçlarabaka durduğu ağaçlara

dizi dirseğigörülmeyen alnıve toprağı dokuyan karnıylave karnıyla beklediği için toprağıotahı bir adanın ismiyle kadın

manş daha yakın değilmantar sarı kırdan sonraotağı martin de bilmiyorkemikli bir mum heykel gibitelaşa durmuş duygularıylabir şeye bakarkenya da bakracınıdenizden doldururkenkapılarına su döker toprağı yıkarkenyaslanırken vakit geçsin diye bir ağacaunutur ekmek yaptığını hamurdan bir yolcu açar

otahının beklediği katarsarı kırdanuzun sulardan sonra