Otahı

Yolcuya bekliyerek koşan kadınen uzakta kalan adayakumsaldan başlayan yorgun ağacave şehre alışan yolaotahının beklediği mantarsarı kırdan sonraparmaklarıyla sarı çimenden sonramor gök gelir güzeldirbir tek göğsünügöğsünün tekini ışıtırve pembe dağlaraaydınlık göğsüve uzağa çağrlan bakışlarıylaomuzumuzu önden aşar saçlarıve kendine yeten telaşsız saçlarınındirsekleri yanında yere değen uçlarıeli yuvarlak şakağındabileğinde yumuşak nabzıayak altlarıdoğuverdi ve otahı olduğu evinetam bir geçmişeyaslandığı ağaçlarabaka durduğu ağaçlaradizi dirseğigörülmeyen alnıve toprağı dokuyan karnıylave karnıyla beklediği için toprağıotahı bir adanın ismiyle kadınmanş daha yakın değilmantar sarı kırdan sonraotağı martin de bilmiyorkemikli bir mum heykel gibitelaşa durmuş duygularıylabir şeye bakarkenya da bakracınıdenizden doldururkenkapılarına su döker toprağı yıkarkenyaslanırken vakit geçsin diye bir ağacaunutur ekmek yaptığını hamurdan bir yolcu açarotahının beklediği katarsarı kırdanuzun sulardan sonra