Muntazam

Seni kamçılardan çıkardımTevbelerle başladı rahmet vuruşlarıİnsan ağlar oldun yürekli göğüsler kurdunSesimi işkencelerden alırdınElimin altına dökerdin etlerini

Hızlı varışlara bile hazırım dahaDayanırdı yelken bezleri saf saf insan enginlikleriBir geçmiş zaman kalkanı indiÇınar ağaçlarından sahil sularına

Kalbim kalkıp indi gemilerdenÇok tarandım başka saçlar tarandım sokaklardaKapris kamburu çıkardı yıllarVe bir tek çıban çıkaran yoktu sancılarla

Habire vuran rüzgârKabirlerde su yollarındaDehlizlerdeİç çekmelerSızlanmalar fısıltılarNe zora çekiyor zaman ki bildiler farkettimGötürüpKelimeleri başka bir semte attılar beni

Üzgün melal içre ve âşıkYürüdüğüm deniz sahillerindeyimYakın sabahlarda öğlelerde ve dahaÜç parıltısında gününDevlerimi güreştirmek işimÜstüm başım heykel kırıkları