Doğa - Yılan - Kadın - Ana

Doğa seyiriyor gördüm döşümOkşanıyor gibi duyarakBir yılan ve arkasında halkıDoğruldu kayadan gerilenerekBir bütünlükle kayayı toprağıKuşların çevirdiği havayıKapsanarak bir bütünlükleVe ışık boşluk bırakmadan akıyorduYere yapışmış ve doğudanVe batıya şeffaf hırçınlanmadan dehşetliGüneş bakıyordu kayalardanKumları sıyırarak denize

Bir yılan doğruldu uzunKayasını güneşi ve ovuğunu sevmekten bilge"Uzaklara bakışım unutulmaz ısınışım"Ses ver komşu kızıÇiçeklere su verDudağında açan gülleri gösterBaşörtülerin ne hoş ne güzelKınalı ellerinleŞu akrebe bir yelken bir dümen ver

Hey komşu kadınDost kadınZeynep miydi senin adınOrmanda ağaçlaraTırmanırsaBinlerce çocukBahçedeBir tek erik ağacınaYoksa tırmanacak bir çocukDoğa seyirmeye başlar ve aşksızlıkBir yılan doğrulmalığı giyer ve güneşTende çalışırTeni burar burar ve güneşDönüşür kayalardan denize dökülen şelalelere

AnaEkmek tahtasında bir yufka ve bir düşKurar gibi gidip gelen elEğilen ekmeğe sıcaklığını veren bedenSacın alevini alan incelikİçinde tereyağı eriyen bazlamayıAnaAç çocuğa bir atlı gibi yetiştirirYoksa çocukElde kalmaz dağılırYuvadan kopmak isteyecektir