Çocuğan

bu bir geç kalıştır.akşam duruşlarındaalna vuran ürpertinindireklere benzeyen düzenligizlenik adamında bir kadınbir geç kalıştır

taş kapıdan ürkek bir güvercinaşağı sokaklara uçuşan saçlarıylailk akşam vuruşuna kadarardında gizlenir bütün seslerin

bu koşu büyür elbetgeçmiş bilinen çehreler sırasındanaçıkça saçları belirirbir gözleri bakardudakları gizlenir ağzına

burada yoğun bir savaştaninmek gerekiyorTaşlarla koşuyuen yakın sonunaörtmeligüçleri buğudan atlarıkırbaçlarlakavga gider yol uzayıncabitirir şarkıyı şapkaylaşaraba sabahsızuzanan ellerebir keklik dimdik bakınırbir kazanca dokunur aklıyla

Dünyasırtına çevrilmiş hamalınyorgun kalkışışehrin torbalanmış sıcağına

kalabalık bir şaldasınarkandan bir şovalye gelirüzgün ve eskizincirlere benzeyen yanlışlarıylatutarsa kolunu özgürlüğüne tutarsen savrulup gülmektesin

dağı anlarım durur kızmadıkçadağılır buzlar yolları kesilinceakla dümdüzdemir atıp ancak durulansedirsiz taş kapıdasevecen gezdirir ellerinisürdürür çocuğan çağındasürmeliaçar ordularını sevgilimdirkurar çadırını bir tiyatro kahvesinealtıncı kata bir denize yükseliranlatır haftalarcatelefonda susta durankapıda bir saat vuruşunun önündesilahsız duran serçeyisenbir şehir açsında çevrilensinbu koşan eski ve solgunAşkınikinci serpilişin bir yüreğetuzaktır adını bildirmek

ama bir şarkıda geçer adımızsahipsiz vuruşuyla ispanyolun biribir balıkla yan yana sorulur

barıştıramazsa bizidenizler adına ne duymuşsahepsini çizdirir ve üzgünbir kalkışla çıkar karşımıza