Aylak Göz

Erkenden aşındırır aşkınıOdaların köşelerine zamansız otururDuyarsa bir çocuğunOyundan çağrıldığınıBaşının her seferinde döndüğü kumarıGönlünü bir tarzla kurularken kazanırAnlarsa yenilen bir kadınınDarda kaldığınıKendi kendine ardaşak kaçağıArada bir bakınır ne yaptığınaSüresiz kapılır tablolara yangelirVe oturdu mu bir masayaHakkını verir çay içmeninBu adam kitapların uçlarınaÇizilmiş itilmiş resimKorkmadan yaşar tebessüm gösterirAğır başıyla nöbet alırDağdan kaçar şehri çevirirVe bırakır gönlünü bir tazı sıçramasınaErkenden aşındırır aşkınıAnlamaz bir kadınınSüresiz kapılıp yangeldiği tablolaraSeverek tebessüm attığınıAğır başıyla kopar dağdanNöbet alır şehri devirir.