Sen Yokken

Sen yokken gittimKorkularımın üstüneHiç ardıma bakmadımGümüş şiirler yazdım sen yokkenÇok yangın çıktı yüreğimdeKüllerini bile savurmadımIrak denizlerin fırtınasıydımUzak iklimlerin sert rüzgarlarıKulaçlarken denizinde gurbetiKanlı savaşlarım,Belalı sevdalarım olmadı hiçAma hep sustum,Hep ağladım, hep yandım sen yokken.Bekliyorum dönüşünü yeniden,Bir gelsen,Hayatın önünden alsan beniBir gelsen,Sellerin önünden alsan beniBir gelsen,Ölümlü düşlerimden alsan beni.

Çok durdum güneşe karşı bir başımaSavrulurdum rüzgarlarında sensizlik denizininSen yokken,Az dolaşmadım gönlümün kuytularındaÜşüyen karanfilim şimdi buruşuk parmaklardaBir kırağı ayazıydım gecenin kollarındaZifirlerinde sadece ben üşürdüm.Hiç aldırmadım esen rüzgaraHiç dinlenmiş bir yürekle çıkmadım ortayaYinede hiç yıkılmadım giden trenlerin ardındanAma bütün yangınlar beni yaktı önceHep ortasında kaldım vurgunlarınVurgun nedir ki? demeBir babanın serzenişi nasılsa öyleBayrakları indirilmiş,Bozguna uğramış bir hisardım sen yokkenHep sustum,Hep yandım, hep ağladım sen yokken.Bir gelsen,Yangınlardan alsan beni,Bir gelsen,Dünyalarımdan alsan beni,Bir gelsen,Şafaksız gecelerden alsan beni,Ama ne zaman gelsen,Akşam kızılı gözlerimle bulacaksın beni.