Farenin Ölümü

Umutsuzdu, yalnızdı, hali yoktu,Canı çok yanıyordu günlerden beri.Ne alnında dolaşan bir dost eliNe yardım isteyecek kimsesi vardı,Ne Tanrısı, ne de peygamberi.

Günlerdir karanlık deliklerdeYanıp sönüyordu gözleri.Sevinç değil ki paylaşılsınKendi kendinindi kaderi.

Sürüne sürüne dışarı çıktı.Kıvrıldı ateşte pençeleri.Kurtuldu rahat etti farecik,Rahat etti dişleri.

Kibardı, incecikti kuyruğu,Vücudu, küçücük pençeleri.Bir makara gibi çözüldü,Unuttu kedileri.

Farecik! Nazlıcık! Garipçik!Canı çok yanıyordu günlerden beri.Kibardı, incecikti kuyruğu;Boş koydu delikleri.

Bir varken bir yok oldu,İşte dünyamızın işleri.