Çürüyen Otlar

I

Bilinmez hangi şehirdeYaşarsın aşktan habersiz,Küçük çakıl taşım, nasıl bulayım!Kaybolmuşsun bir kocaman nehirde.

Bu kimin çocuğu, der, seni görenler.Benim çocuğum, diye, sesim gelir uzaktan.Bunca kötülüğü bağışlatır bakışınYanakların kızarır ağlamaktan.

Bir gün sokakta rastlasam, elleriniAlsam avuçlarıma okşasam.Sıcaklığını tanır da mısralarımdanKız kardeşimsin sanırlar belki.

Sen orada, ben buradaBirbirimizden habersizAyrı yaylalarda yeşeren otlar gibiBekleye bekleye çürüyeceğiz.

II

Senin oturduğun şehirdeGökyüzü mavidir benimkinden,Çiçekler daha tazeKuşlar bile güzeldir birbirinden.

Şarkılar daha neşeli, daha mahzunAkşamlar daha garipsi,Umut alabildiğine geniş,Umutsuzluksa denizler gibi;

Trenler bile daha sevinçliDaha kederli gelir gider.Gençler bütün haşarıYaşlılar büsbütün kederlidirler.

Kadınların sütü daha gür, daha akÇocukların iştahı, yerinde,Gemiciler bile daha sarhoşturDoğup büyüdüğün şehirde.

Garibim! Nazlım! ÖksüzümHayal rüzgarlarıyla emzir beni deUzak ya, kokunu duyuyorumGül gibi açıldığın şehirde…