Sevgili Hayalet

Dev kanatlarıyla çarparak taraçamızaGünün birinde yıkıldıEvin ve şehrin üstünde dolaşanHamiyetli gölgesi babamın

Avlunun ortasındaDüşerken ayrılıp -kocaman,Dikenli iki kabuğaÇiçek tarhlarının üstüne fırlattıKüçük ve huzursuz ruhunu çocukluğumun

Kokular sürünürdü çünkü babamYaralarını çiçeklerle örtmek içinBileyci çarkıyla sahneye çıkıpVe kör pıçaklarıylaYanıp giden bir dekorda bırakmışYürünecek yolları oğullarınaVe atını balinanın karnında

Şimdi yüz sargılarından tanıyoruz hayaletiniKanayan avuç içlerindenKırık sesindenKonuşurken gıcırdayan iradesindenSolungaçlarından zıpkınlarından ve iplerindenSırtındaki güzelim kum fıskiyesinden

(1985)