Münzevinin Aynaları

Ya olmasaydın, Tanrım,Ya olmasaydın!İnsanların en hakiri olduğumu düşünüp deRuhumu oruçlarla, erdemlerleKırbaçladığımdaBakışlarımdaki kibri aynadaYakaladığım zamanUtançtan yüzümü avuçlarımlaKime kapardım, Tanrım?

Ya olmasaydın!İnsanların en kibirlisi olduğumu düşünüp deOnurları kırılmışların önündeYere kapandığımdaVarlığım bu küçümen tanrıların ayaklarıylaBir kenara itildiği zamanYakınmalarımı, sitemlerimiKime yapardım, Tanrım?

Ya olmasaydın!Harami ininde mürüvvet,Köle pazarında paye dağıtılırken''Bir kenarda kalma'yı marifet,Ve unutulmayı marifet bilerekBeyliği sultanların katındaAramaya çıkıpta sonraYarı yoldan dönmeyi başardığım zamanSürurumu kime gösterip, kimeKurum satardım, Tanrım?

Ya olmasaydın!Sürurla dolup taştığım anlarDağları, sır yüklü develer gibi,Yerinden oynatabileceğimi,YürütebileceğimiDüşünüp coştuğum ve naralarımlaYalnızca fareleri ürkütüp,Vaşakları, dağ keçilerini...Sonunda uyuyan aslanıUyandırdığım zamanHercai gönlümü can tasasıylaKimin yılkısınaKatardım, Tanrım?

Ya olmasaydın, Tanrım,Ya olmasaydın!Yürüdüğüm yollar tükendiğindeDostlar yabancıya,Sıla gurbete benzediğinde...Kırbamda su, heybemde azıkVe türkülerimde...Türkülerimde söz bittiğinde;

İnsanın kıtGecenin yıldızsızİfritlerinse, daim peşimde(Hem uyanıkken hem de düşümde)Olduğu zaman,Kimin kapısını omuzlayarakHoyratça açar da, kiminAynalarını parçalayarakCanımı içeri atardım, Tanrım,Sen olmasaydın?