Kabuk

Ah, bütün kalbimle öyle hissediyorum,Öyle ümit ediyorum ki,Ölümün kendisi geldiğinde,Ölümün bu her günkü ağırlığı,Her günkü hükümranlığıSıyrılıp düşecek, a ruhum,A kuzum, a beyaz farem,Sözümüzün, sazımızın,Şenliğimizin üzerinden,İyileşmiş bir yaranınKabuğu gibi.

Ve içimizde açtığı yaranın yüzü,Yaranın gülümseyen yüzü,Yaranın sarhoşluk veren ışıltısı,Oyunlarımıza delilik katan,Çocukluk katan ışıltısı,Yaranın soru soran,Konuşan ışıltısı,Düşünen, tasarlayanVe yaratan ışıltısı,Yarayı yara yapan ışıltısıİnsanı insan Yapan’ınIşıltısına karışacak,Denize ulaşan bir derecik gibi.