Ev Türküsü

şairim ben, varlığın evinde oturuyorum,düzgün ve temiz tutuyorum onu,her gün silip süpürüyorum,havalandırıyorum yeni esintilerle.buna karşılık, Ev Sahibim dekira almıyor benden.erken kalkabiliyorum her sabah;neden mi, çünkü, güneşin doğacağı saateben kendim karar verebiliyorum bu evde.kalkıp önce yıldızları topluyorumgece ortalığa saçılıp dökülen;sonra tarlaları suvarmaya gidiyorum,çayırları biçmeye,kendi küçük göğümde; ikindi üzeri, serin gölgeleriyleperçemlerinizi, yüreklerinizi yalayan.göçmen kuşlarla dolduruyorum nefesimi,ve karışıp onların arasına—alçak uçuşlarla, sizin göklerinizdekendi küçük kanatlarımı deniyorumbelki takıp peşime bir turna sürüsünü,bir sözcük katarını,bir gün geri getirebilirim diyeonlarla birlikte,çocukluğunuzu, geçmişinizi,yaşlandıkça alçalan, daralan,git git mezara benzeyen evlerinize.