Çocuk Ve Zaman

Itam bir balerin gibi değil, değil de hani,kum tepesinin çevresindeparmak uçlarına basarak dönenbir hortum gibi giriyorerken çocukluğun peşindensahneye, sessizce, Zaman; yeterince hızlanınca duruyormuş gibigözükebiliyor göze;ama, bize hissettirmedensahiden yavaşladığı da oluyor bazenve bir ileri, bir geri,yerinde saymaya başladığı...böyle yaparak, fani ve hüzünlü olanaalıştırmak istiyor olmalı bizi;hokkabaz gibi hoplayıp zıplıyor çünkü,yerlerde yuvarlanıyorve toz duman içinde bırakıyor çoğumuzuniçini, dışını, aşklarını, düşlerini.bu yüzden, git git, rolleri birbirinekarıştırmaya başlıyor insan:onunla düşen kalkan, sevişen, didişen,yolunu bazen bağa bahçeye,bazen çöllere çıkaran, yazgı mı,zaman mı, aşk mı, ölüm mü? en sonunda da kullandığı yüzleriunutturabiliyor onagirdiği oyunları, verdiği replikleri,yaşadığı çağı,yollarında yaşlandığı gezegeni,içine inen meleği: kanatlı yalnızlığı.