Saçların İsyan

gün biterdi gözuçlarımda saçlarının şiddetine sokulurdumgözlerine karşılık vermeye gelirdim ardımda şehirler bırakarakeline hangi çiçeği alsan suyun hükmü kırılırdı, duyardımhangi şekilde bıraksan da gövdeni uykusuz kalırdım.adını ağzımda köz tutar gibi tutardım, ölümharfi harfine çınlardı akşamları alışırdımalışırdım köpüklerini bir türlü anlatamayacağım denize,hüzün ceketimin iç cebinde bir tütün yaprağı gibidalardı yüreğime öyle hafif öyle derin, hayatyolculuklar sonrası sabun gibi azalırdı sanki, sen

ey bukleli saçlarında şairliğim ölen kız, kahrımseninle kuleleri gençliğim olan o kente gidilmez mi?

artık gözkapaklarımda zorlanan gözyaşlarınıanlatmayacağım sanaanlatmayacağım artık ağzmla kardığım papatyanınher gün caddelerde üstüne basarak geçtiim ıssızlığımıbir şeylerin kayıp gitmesini ellerimin arasından, umulmaz bir şekildesoluk soluğa duyuyorum gırtlağıma yüklenen bu şarkıyı,venasıl horlanıp geçildikse ölü gülüşlerle yıllar boyuçocukken bir şarkısı söyler gibi ağlamanın sevinciağlamak istiyorum yeniden uçarı kitapları okuyarakellerime dikenler batsın istiyorum dizlerimin kanamasını

yeniden ağlamak istiyorum sesimin bütün hazinelerine dokunarakve sonra dağların gerisinde duruyorum, rüzgarın savurduğu derinkalbimin görkemini bağırmak istiyorum şakıyan bir kuş gibibenimle ölür müsün? sevgilim sevgilim.

(Aralık 1982)