Yapamadığımız

-Rahşan´a-

akşam kapı eşiğinde bir terli giysi gibisoyunmak vardı derdinden evreninbir entari serinliğini giyinmekkendi derdini tespih gibi çekmek elinde

yün örmen vardı akşamları koltuğa gömülükarşında polisiye roman okumak vardısorgusuz bakışmak yoruldukça gözlerimizsevinçsiz gülmek üzüntüsüz ağlamak

oturmağa konuklar gelmesi bazençevresinde bir masanın kaygısızsıcacık konularda bir demli çay gibibilmedik komşularla konuşmak

dünyamızla uyuşmak vardıoyunda sonunu görmeden oynamaksevinebilmek kazandığınayitirdiğine yerinebilmek

düşünmiyebilmek yoruldukça düşünmektenkamaştıkça örtebilmek gözlerinidüşlerde bile ışıktan sakınarak kendiniuyayabilmek vardı vaktinde rahat