Yapamadığımız

-Rahşan´a-akşam kapı eşiğinde bir terli giysi gibisoyunmak vardı derdinden evreninbir entari serinliğini giyinmekkendi derdini tespih gibi çekmek elindeyün örmen vardı akşamları koltuğa gömülükarşında polisiye roman okumak vardısorgusuz bakışmak yoruldukça gözlerimizsevinçsiz gülmek üzüntüsüz ağlamakoturmağa konuklar gelmesi bazençevresinde bir masanın kaygısızsıcacık konularda bir demli çay gibibilmedik komşularla konuşmakdünyamızla uyuşmak vardıoyunda sonunu görmeden oynamaksevinebilmek kazandığınayitirdiğine yerinebilmekdüşünmiyebilmek yoruldukça düşünmektenkamaştıkça örtebilmek gözlerinidüşlerde bile ışıktan sakınarak kendiniuyayabilmek vardı vaktinde rahat