Bülent Ecevit

Sorudan Öncesi

İnsan insana yapayalnızdeğildik o çağda canlıydı dünyamızcanlıydı balıkçıya salık veren rüzgârcanlıydı suçluya gürleyen bulutlarcanlıydı yağmur canlıydı toprakyağmurdan toprağın doğurduğu yaprakyaprağı hayvanahayvanı insanainsanı toprağakaran doğacanlıydı güneş canlıydı ay canlıydı yıldızcanlıydı o çağda dünyamız

sorularla dağılmamıştıdaha dünyanın büyüsü

gün batınca bir kara perde inerdi göğeevrenin denklemi ışıklarla yazılırdıyansırdı yakamozlarla karanlık denizeanlamasak da yaşardık yaşamın gizini

sormazdık soramazdıksorulanla soran ayrılmamıştı çünkü

yalnız değildik bizimleydi tanrılarbırakırdık ellerine kendimizitanrılar çarpardı tanrılar kollardıtanrılar doyururdu uyuturdu bizitanrıların bahçesinde güneş acarkengün doğardı dünyamıza yeniden

mutluyduk uyusan dostlar gibi dünyaylasorusuz yaşayanlar gibi mutlu