Kül Ve Veda

Derinine indiğim kuyu gülümü emÇerçevenin tam ortasında yorgun bir atlıonlar hep bir söküğü dikerdilerSöküp yine dikerdilerIslaktılar, yaşlarına gömüp başlarınıDerin koridorları yürümekle yorgunAğlardılar, kederle birdilerEski bir yolu yorardılarBekçisiydiler evlerinin beklerdilerSabahları ışıksız, geceyle esmerHavalandırır yine havalandırırdılar

Bana öyle dokun öyle birik kiNemlensin bastığım toprakBir mabet gibi dikilsin karşıma aşkAldığım nefes olAldığım nefes tenime akSayfama bahar gelsinSayfama bahar gelmişDutluğa, sulara, çocukluğaBen sayfamı hep sevdim