Kime Ölsem Kimin Umurunda

ruhu içinden çıkartılmış gövdeydimbir boşluğu doldururdum çoktan tükenmişkapıyı çalma sebebim kendimi arama gayretimdendibuna ben bile inanabilirdim diyebilirdim

yoktum ben hakları gasp edilmiş bir melektimboşaltırdım içimden mekteplerboşalır kan kusar kin tutmazdıminancım tamdı çalınacaktı bir gün benim de kapımdiye sesli düşünen biriydimbatıl olan kusurlu olandıkusurlu biriydimbunu kendime bile itiraf edemezdim

inattım ben kelimeleri tekrar edersolculuk oynar bazen de küsergidip yakasına yapışayımsarsayım derdim seni küçük prensuyan derdim uyan uyanmazdıyüzeye vardıkça dinginlik artardı sıradanlık da artarkendime bile eğilemezdim kibrimden değilkendimden kurtulmak istemediğimdendidiye söylenebilirdim

nedensiz baş ağrısıydım badireler atlatmışsessiz durur ders çalışır türlü numaralar ederdimsağ kaşımın üzerinde bir kara hastalık gibiydi çekildiyditomografisonuç yoktu ağrı da benimle gelecektidaktilo yazmıştı bunu ter kokardıdaha soğuk olduğunda ve önümü kapattığımdakorkuyorum diye bağırırdım ey sevgili korkugeçmişimden gelecekten devlettenyanlış bırakılmıştım bir kez dünya denen karanlığaadımı sorsan kim bilirdiye söyleyemeyebilirdim

boşunaydı çünkü beklemeksinirlerim alınmıştı yoklukla kutsanmışım artıkgelen geçen bakardıitiraf etmek zordu amakapım çalınsa yine de korkmuyorumbenden sonra ölüm mübir makastar biçse ruhumuartık ölemem ben