Bir Neden Bulur Kalp Üzer İnsanı

I

dikkatimi dağıttığında kuşlar ben ona uyarımyürümek isterim yol bitmesinçünkü merhametli kokumu biliyoryıldız çekiyor bana gelip geçen buluttanbu gidişle göğü okumakla geçecek kışben ona bulutlar alacağımo bana dualar gönderecekyaşamak bu diyeceğiz çevremizde birkaç insanbahçe göğü öğrenecek gıpta ettiği

çünkü o beni dinlemeyi seviyor hiç bıkmazhastalanmayayım ister kar örttüğünde üşüyen yerlerimiçünkü o elif’in türkçesi tersinden okusambir melek kanatları yok bana masallar yazdıracakkendimi bulacağım bendeseveceğim sevmediğim yerlerimi

nedensiz belki kalp seğirmesi gibigüleceğiz keder gibi sözcüklerebüyümek bu kadar ağrılı ve eskiykentaşacağız ayaklarımızı sarkıtarak kendimizdenyörüngesinde ben durgun göller gibisevineceğiz sınıfsız bir çağ düşlerkeniçimizde bir titreme var gibiyıllar düşleyerek bachmann okuyarakçevremizde onlarca gülbunlar hangi tarhın gülleridir bilinirama hiçbiri biz değiliz gibisınırları sileceğiz gözyaşlarımızlakan kardeşiyiz ya birbirimizin

II

çünkü bir neden bulur kalp üzer insanıinsan böyle zamanlarda gülmek isterçalgılar çalsın ister öpülmeyen dudaklarındane yapsam olmaz mucizesavaşlar bitmez en karasındanben ona sümer’i anlatırım o bana hattuşa’yıyürümeyi severim sonsuza açılan pencere gibio geçer gider usulca yanımdan

çünkü o kıyısız kara parçası deniz görmemişpipetiyle kolasını karıştırıyor dalgınlaşırsaharfler arıyor kendine büyüsün olacakdünyayı gözlüyor algıları açıküzülmesin ona bildiklerimi anlatırımkıyamam koklamak isterim ilenememkaçırırım gözlerimi bir kelebeğeo beni anlamaz çırpınır içinde kelebekleryağmur olup bahçeme yağar tutar kolumdan sürükleruzak durmak isterim duramambu kadar zorken kendimi yazmak meselesio varken açılır güller buradan