Minyatür Sessizliği

Unut o kadınınSiyah gözlü maviliğiniMinyatürlerdeki sessizliğini unut

O kadınınSuyu öperkenKurduğu düşlerinÇölü hatırlattığı zamanı unut

Beklemiş her şey adınaDinle.Çatırdayan dalKırılan kalpVe sırrı neyse rengin

Pencereden göründüğü kadarmış hayat.

BağırsanKarşılık verirKoruda incelen ağaçMerhametsiz bakışlıO beyazlıkÇürürOrtasında gecenin.

Artık hiçbir şey kalbe dokunmazNe fanusunda büyüyen kumNe beklenen uzun kervanGelecek hiçbirşeyOnu avutmaz.

UnutO kadınıDüşüGölgeyiTeni unut.

(Rüzgâr Dolu Konaklar - s.105)