Minyatür Sessizliği

Unut o kadınınSiyah gözlü maviliğiniMinyatürlerdeki sessizliğini unutO kadınınSuyu öperkenKurduğu düşlerinÇölü hatırlattığı zamanı unutBeklemiş her şey adınaDinle.Çatırdayan dalKırılan kalpVe sırrı neyse renginPencereden göründüğü kadarmış hayat.BağırsanKarşılık verirKoruda incelen ağaçMerhametsiz bakışlıO beyazlıkÇürürOrtasında gecenin.Artık hiçbir şey kalbe dokunmazNe fanusunda büyüyen kumNe beklenen uzun kervanGelecek hiçbirşeyOnu avutmaz.UnutO kadınıDüşüGölgeyiTeni unut.(Rüzgâr Dolu Konaklar - s.105)