Kuzeyde Zaman

Bak burada tanrı iyi.Bu kasaba,Dünya burada başlıyormuşGibi duruyor.Deniz kal diyor sadeceKal ki ömrün,Gelip geçen yolcularaBakmakla geçsin.

*

Kuzeyde,Dünyanın başladığı yer gibiDuran kasabada,Işığı gömmek için zamanKalbi yormak için ten olacaksa,Buna inanan insanYollar yapar.Buna inanan bir kadınla adamElbet çıkar.Ve giderlerAyın hilal haliyleKadına göründüğü dağlardan.Kadın ölmüş bir şairden söz eder‘dil karmaşık olan hayatı düzenler’ diyenve öldürülmüş olan bir şairden.

Anlamıyorum der sonraYol yoldurTopraksa toprakİnsanın ruhu gözlerinden konuşurVe bazan da ağzından.

*

Yol biterDünya başlayıncaKasabaya hayatı öğreten dalgaEmdiği kayalığı iterek:İşte bak diyorduAğlıyorum batırdığım bu kayanın başında.Bak işte,Bu köpükler benim boş laflarımdırBüyülendim taşın sabrından.

Göğsüne siyah ağaçlar iliştirmiş bu tepeBir korsan kalesidirSes çıkmaz tarihtenAğzını bir kapatsa.

*

Kaşları çatılmıştı kadınınKekeme ağızlı seyrelmiş ormanHomurdanarak:Sanıyor musun ki bu denizVaktiyleBir dağı almasa içineBu tokluktaBöyle...Neyse

*

İşte geldinVe gördünIşık bir cevap değildirDevam et der sadeceDevam et.

*

Sen ki aşkınıKaranlık bir odadaUykuya dalmadan fısıldadınRahmetin yine de topraktan olur

*

Biri dese kiRuhtan öncedir ışıkVe kusura yakınİnan.

Hayat ne kadar karmaşıksaİyilik o kadar yalın