Kör Bir Maraş Bıçağı

Kör bir Maraş bıçağının üzerindeBir Urartu sikkesinin taşıdığı motiflerleŞu yazılıydı:‘İçimizdeki ve üstümüzdeki anlatılamaz olana’

I

Bir şey değişmedi.Anlaşılacak bir şey yok.Sadece bedenimi kesen suyunUzaklığına bırakabilirim kendimi.Anlamak için gitmeyiGiderken ölmeyi.

Bir şey değişmedi.

II

Güneşin erittiği şarkı söylendi buradaÖlümün tükettiği şarkı.Dağlara yürümekle anladığım dikenlerin diliSöyledi banaGitmeliyimGitmiş tüm kavimler gibi.

Dinledim şarkısını dikenlerinAcıtmak için yaratıldıklarını bilmiyorlar.Bıraktıkları gölge kadar olduğunu hayatın,Küçük sıradan.Taşlarla konuşuyorlarGece ay ışığıyla.Böceklerle dostluğu onlarınToprağın katı yatağıyla

Öldüm benVarlığın uykusunda uyuyarakVe bakındımHer yer kurakHer yer kurak

III

Uyansın buradan bir acıyla, bir gece yarısıSürülen kavim.KuyulardanAsma dallarındanVe utancı örten varlığından incirinKim daha eskiydi?Kim dünyada olmanın bir gölgeyleBir olduğunu bilir?Toprağın üzerinde ve altında yeni olmayanaDiyen gümüş sikke kaç bin yıllık?Zaman hızla geçiyor sanıyordum.Yalan.GeçmiyorBirikiyor acısı kavimlerinTarih bırakmıyor zamanı kuyusundan.

Kör bir Maraş bıçağını taşlara sürtüyorlarKan için.Sulara karışacakVe unutulacak kan için.

IV

Biriktirdiği doğrudur suyun hayatıBüyüttüğü.Ama burada,Bu derin vadide kıvrılarak kaybolan nehirGötürüyor ruhunu kavimlerin.Götürüp ölümlerini denizlerin diplerinde saklıyor.Ölümlerini onların, balıklara söyletiyorŞakayıkların titrekliğine katıyor düşleriniMercanların sabrına.

Kör bir Maraş bıçağını biliyorlar bir taşlaKan için.Sulara karışacak ve unutulacakKan için.

V

Gece olduYolu bitmemiş kavmin ürpertisiSardı beni.Gitmeliyim.

Kesilmeden önce bir kurbanKonuşurVardır söyleyeceği.Ben duydum.Eğildim ve bir kuyuda gördüm göğüDünyaya göz olmuş kuyunun nemiSöyledi bana;

İçindeki ve üstündeki anlatılamaz olanAynıdır aslındaAynılığındandır kiAvutmaz.