Kadınlar

Mavi dövmeleriVe bitmek bilmez yasların çürük izleriyleDurup ateşe bakıyorlar.Rüzgâr estiğinde hepsi ürperiyorGöğüsleri değiyor toprağa

Ellerinde yanan odunlar taşıyan kadınlarSiyah kazanların pası çökmüş yaşlılığıylaDolaşıp duruyorlar.Ateşin öfkesi kabardığındaSesler artıyor.Orada ateş hiç bitmiyorSöndürmek bir belâ

Göğüsleri pörsüyen kadınlarEllerinin korkunç inceliğiyleTutacakları odunların sertliğini düşünmekteVe susmaktalar.Sustuklarında yaşları farkedilmiyorToprak kokuyor bağırdıklarında

Nereye yaslanacaklarını unuttuklarındanGözlerini toprağa bırakıyorlarÇünkü bulutlar gökte kalıcı değilEn içtenToprağa veriyorlar kendileriniVe kokuyorlar arasıra