Geçmişin Yükü

İnsan hep başlangıca inanıyorAnnenin dokunuşuVe ilk solukBir el saçlarda gezinirkenŞefkatli bir yürekÖyle sanıyor dünyayı.Rüzgâr esecekVe taşıyacak çocukluğu,Senin bildiğinDokunduğun rüzgâr.İnsan ilk olana inanıyor hepKoşarak bulduğumuz kapılarKapanmadan dahaBir ışığın aydınlattığı ev,Geçmişin yüküOmuzlarımıza çökmüşVe bırakmışsın beni çoktan.Hiç tutmamış gibiBırakmışsın beniHiç tutmamış gibi.