Büyücüm

ITanrıların isimlerini tekrarlamam, ölümü geciktirmiyor.Kemiklerimi, adak testimin yanında kıvrılmış buluyorum.Ve şekilsizliğimi unutmaya çalışıyorum.Nereden geldiğim biraz önemliOrada kalsaydım daha mı az titretecektim mermeri.Yüzünü tanıyorum büyücümYaşaması gerekmiyor elleriminYalnız gideceğim orayaTanrılara ağlayacağım bu defa–Tanrılar ağlanmaktan yorgundur oysa–Boşluklarının, olmayışlarının sıkıntısını anlatacağımSusacaklarSoluksuz nasıl yaşanır sırlarını fısıldayacaklarYaşanır mı büyücümIIIşığı yetmiyor gözlerininSadakatini anlatmayaYoksunYokluğun anlam bulmuyor yakarışındaÇocuksuz olmalısınKemiklerin yetiyor anlatmayaIIIGri giysili törenler bittiAyın ipuçlarını vereceği ânı bekliyorum.Bir ömre kaç ölüm sığdırılırHangi korku adak testisini doldurur bilmiyorumBüyücüm gecede yıldızlarımın olması günah olur muÜstelik birbirlerine göz kırptıkları yokÖlümlüyüm,Bundan büyük mutluluk olabilir mi büyücüm.Susuyor, kıvrılıyorumKıvrılınca kemiklerimi sayamıyorum.Adak testim başucumda içi boş,Kaçıncı kadınıyım o adamın bilmiyorum.Kör oldum büyücümAteşin susuz öfkesi artık yok.Taşınan heykeller gibi körKırılan sütunlar gibi aksak.Hem büyücüm,Kadının acıları üşüşünce güneyeDünyanın dengesi neden bozulmuyorAnlamıyorumIV DönüşGitmek gibi olmayan boşluğuylaUzak kalmanın uzunca sürdüğü o yaz ortası.Kaç günSaymadım belki üçZamanla işim bitti artık.Acı çoğaldıkça yumuşaması teninTersi değil miydi söylenen bizeBiz değil miydik inandıkça katılaşan tenimizleAldanışın kuytusuna gizlenen.Ben azaldıkça kendim mi oluyordumBaşka bir şey, başka biri mi yoksaBir başka hayatın olmadığıHer ânın değiştirdiği doğruysaHer şey dondu büyücümBir mermer soğukluğu kalıcı olanBir de dokunuşRüzgâr Dolu Konaklar / Metis Yayınları