O İhtilal Bayrağı

On sekiz yıl… ne zorlu, ne emsalsiz, ne çetin.Fert halinde bir timsal azmine bir milletin:Işık saçlı, gök gözlü, Tanrı sözlü bir timsal;Sivas'tan Ankara'ya geldi Mustafa Kemal.O gün Türk milletinin şahlanan hıncıydı o;O gün mazlum Asya'nın kahhar kılıncıydı o.Tutuşturmuş değdiği fikri hissi toprağı,Alev saçlı, gök gözlü, o ihtilâl bayrağı;Dolmuş boş gönüllere, kör gözlere fer olmuş;Girdiği her savaşta en son muzaffer olmuş;Çıkmış meydana Türk'ün en çok daraldığı gün;Odur yenen son makûs talihini Türklüğün:Pirene'den, Tuna'dan, Mohaç'tan, Plevne'denTa Sakarya'ya kadar gerisin geri gidenMüthiş, makûs bir bahtı yenebilir ancak o.En haklı ihtilâlin en başında sancak o;Ona ta can evinde yer vermeli insanlar.Osmanlı anlayamaz onu, ancak Türk anlar:Ateşinde erimek, yeniden şekle girmek,-Ona ram olmak değil- biraz da olmak gerek;Her haliyle örnek o Türk için erkek için;Onu anlamış olmak ve onu sevmek içinDaralınca gönülde o azmi bulmak gerek;Ona diz çökmek değil, ona doğrulmak gerek;Şarklılık, Osmanlılık, gerilik bir tarafa!Garplı kafa, Türk gönül; ak alın, olgun kafa…İstediği hasada bu yerde rençberiz biz;Onun "Mustafa Kemal" dediği gençleriz biz!Ankara! Bayramını gönülden kutlarız.Bir daha bunalırsan "o" vardır ve biz varız…Atatürk! Burçlarında bekliyoruz biz nöbet;Bizce birdir seninçin yaşamak, ölmek; emret!Emret: Kanı çekilmiş damarlarla dolaşalım;Bir an senin izinden saparsak kahrolalım…