7 Tane Erik Ağacı

Boş ver kafiyelere ReyisBoş ver şiir yazmaya evlatOtur da doğru dürüst7 tane erik ağacının hikayesini anlatEvimiz deniz kenarındadır Fındıklı’daEkmek paramız Beyoğlu’nda çıkarBeyoğlu’na bir yokuştan çıkarız yirmi senedirYokuşun ortasında bir arsaArsanın ortasında yedi tane erik ağacıSaydım yedi tanedirNe zaman yolum düşseErik ağaçlarını arar gözümYa kedi yavruları gibi sırıl sıklamYa buram buram bahar içredirlerYa bütün dalları kırılıp dökülmüşHer sene kırılır dallar adettirBu yaz geleceğine alamettirYaz geliyor demektir yokuştan paldır küldürYoğurtçusu, dondurmacısı, çavuşu, yapıncağı kütür kütürYaz geliyor demektir çok şükür 951 senesinin baharındaKestiler yedi tane erik ağacının yedisini birden diplerindenHenüz yeşermeğe başlamışlardı çıtır çıtırKörpe bir salatalık yeşili inceden Islak, nemli, ümitliYedisini birden kazımışlar köklerindenSaçlarından tutup birer birerYedisinin de köklerini sökmüşlerŞimdi onların yerinde cascavlakEnsesi ceketinden iki parmak dışardaÜç katlı tombalak bir apartman kurulduGüzel bir yapı olsa içim yanmazYapı değil mübarek hacıyatmazYağlı bir çift tavla zarıBir yanı kumbara bir yanı kasa

Elveda benim her mevsim dalları kırılanSıska çelimsizAma son yaprağına son eriğine kadar cömert erik ağaçlarım

Ne zaman yolum düşseGözlerimi yumup sizi hatırlayacağım.