İstanbul Kuşatması

I.arkada bırakıp toprak damlarısırtlarında kıstırılmışbir yaşamın üzünçlerisorunlarıyla geldileroğulları kızları torunlarıyla

yırtıp kimliklerinihiç olmayan kimlikleriniyeni bir kimlik edinmeyeyeni bir yurt bulmaya geldiler

ekmek onlara uzaktı gülmüyordudağları aşıp ulaşmıyordu uygarlıkyoksa bir düş müydü özgürlükbir sabah alacasındao güzel düşün peşindeyollara düştüler

bir umut bir ışık gibi geldileryorgunluk gibi indiler kentin otogarınabir korku bir pişmanlık gibisokuldular birbirlerine aysız gecede

bekleyenleri yoktu karşılayanları yoktukente sığmayacak kadar çoktular

II.mavisiz bir İstanbul’dayızuzun karanlık gecemizonulmaz gurbetimizleacı değişmeyen adresimiz yine

yalnız değiliz bir bakımaher yer bizimkilerle doluo büyük yabancılığımızı saymazsakistanbul giderek daha da Anadolu

hüznümüzdür yeditepe’den yükselenkuşatılan biz miyiz yoksa İstanbul musancır gece sonsuz gökdelenlere karşıak bir mendildir zaman siler acımızı

BEDRETTİN AYKIN