İstanbul Kuşatması

I.arkada bırakıp toprak damlarısırtlarında kıstırılmışbir yaşamın üzünçlerisorunlarıyla geldileroğulları kızları torunlarıylayırtıp kimliklerinihiç olmayan kimlikleriniyeni bir kimlik edinmeyeyeni bir yurt bulmaya geldilerekmek onlara uzaktı gülmüyordudağları aşıp ulaşmıyordu uygarlıkyoksa bir düş müydü özgürlükbir sabah alacasındao güzel düşün peşindeyollara düştüler bir umut bir ışık gibi geldileryorgunluk gibi indiler kentin otogarınabir korku bir pişmanlık gibisokuldular birbirlerine aysız gecedebekleyenleri yoktu karşılayanları yoktukente sığmayacak kadar çoktularII.mavisiz bir İstanbul’dayızuzun karanlık gecemizonulmaz gurbetimizleacı değişmeyen adresimiz yineyalnız değiliz bir bakımaher yer bizimkilerle doluo büyük yabancılığımızı saymazsakistanbul giderek daha da Anadoluhüznümüzdür yeditepe’den yükselenkuşatılan biz miyiz yoksa İstanbul musancır gece sonsuz gökdelenlere karşıak bir mendildir zaman siler acımızıBEDRETTİN AYKIN