Fotoğrafsız

bir resmim olsun isterdimseninle birlikte çekilmişeski bir nevruz günü niksar'daönünde ahşap evimizinannem de olurdu aramızda belkiboş duruyor içimde çerçevesi

ışıklar sönmüş şehrininanımsadığım hep acının yüzükışlardan sığındığında göğsüneyolu ıssızca düşen çocukluğumokşasın isterdim saçlarımıhüznümü öpüp dağıtsın babamolmayan o fotoğrafta

korku dağları ardında kaşlarınıngizleyip sevgisini gözlerimdenkırık dökük bırakmasa bir yanımıbir kez sarılamadığımo uzak yıldız ışıltısı babambir resmin olsun isterdim

yoruldu sonsuz kederlerleyan yana düşmeyen gölgelerimizkanayıp yürürken üstüne karanlığınçift kollu pirinç bir şamdandakendini tüketmeden o iki mumiçimdeki geceye dolunaylar katanbir resmim olsun isterdim

tozlarını alınca dününbugünü gördüm ürperdim birdenyineliyorduk yaşlı oğlumlaaynı yanlışları dün gibibulamadım sevgi kütüğümüzdebirlikte bir tek resmimizi