Aşkla Kedi Arasında Yedi Benzerlik

Aşk denen yaban yaratıkİnsan sever, kovulmuştur ormandanO munis tüylerinin karanlığındanHep eskiyi daha eskiyi okşatırBir masal zamanı... Cinler padişahlar...cope gider okuyup öğrendiğinAçık pencereden girmiş arıÇok daha önemli o gün kaybettiklerinden, kazandıklarından

Aşk denen yaban yaratıkKıs kıs güler gözleri kapalıPatisi parmaklarının arasında yumuşacıkBeş kıvrık keskin kemikGirer çıkar girer çıkar uykunuzaOrmandasınız artıkUçurumun tam kenarındaKızgın fosfor, su değilBaktıkça ta dipte pırıldayanÇığlık çığlığa sabah...Rüyaymış...

Aşk denen yaban yaratık evden kaçınca“Tanrım ne yaptım da küstü bana...Kapıyı nasıl oldu da açık bıraktım...”Bir fotoğrafı var mı? .. Duvarlarda mı arasam? ..Ya ezildiyse? ..“Kısırlaştırmış mıydınız? Dönerse mutlaka kısırlaştırın...”Evde olmuyor... Ormana...Döner mi acaba? ..

Bir gece aşk denen yaban yaratıkNe dinliyorsan, nasıl duymuşsa, mırıl mırılKapıda işte... Tüyleri didik didikAcıkmış... Üşümüş o daSenin gibi... Özlemiş... Canım canımmm...Şehrin gürültüsüGirmesin artık odamıza...

Uyuyor aşk denen yaban yaratıkGünlerdir gecelerdir uykuda“Bir şeyi yok” diyor veteriner“(Gülerek) bu çocuklar da bizim gibi depresyona girerler bazen...Ameliyatın... belki... yan etkisiSiz ona iyilik ettiniz...Geçer...” Geçmiyor...Suyuna on damla... Oyuncaklar...

Aşk denen yaban yaratıkNasıl doğurdu “bitecek” derken!Duvarda derin tırmık izleri, bir yün kazakParamparça“Yüzüne ne oldu? ” Alkol... geçirmiyorKimya... Sabah jimnastikleri... Uyku...Şimdi anladım... Rüya dediğim...Yaşadığımız şu anlamsız kargaşa...Ev diye gizlendiğimiz orman...

Aptal bir güneş yanık kalmışUyutmuyor...Kurtulduğun gün aşk denen yaban yaratıktanGeceyi alip götürmüşYatağında tüyler, tüyler ağzında, boğazındaSu kabı... Sevdiği minder...Ava çıkmıştır şimdi yeniden... yeniden...Mumlar ve opücüklerin yandığı sofralardaBoşuna aramaSon sözünü söyledi veteriner:“Bu çocukların -ne yazık- ömrü bizden kısa...”