Der Medâyih-i Kâdî-i Şâm Müftî-zâde-i Sâ ...

Bâga reşk itse revâ ravza-i firdevs-i berînŞol kadar zînet ü fer virdi yine Ferverdîn

İrişür bâd-ı seherden nefehât-ı cennâtMevsim-i Ürdibihişt irdi bihişt oldı zemîn

Demidür lâle yaka bezm-i bahâra meş’alGonca-i zanbak ola nergise şem’-i bâlîn

Görinür sahn-ı çemenden yine şâh-ı nergisÂsmândan nitekim hey’et-i ‘ıkd-ı Pervîn

Bâguñ evrâk-ı bahar u katerât-ı şeb-nemDâmenin eyledi pür-sim ü zer ü dürr-i semîn

Nergis-i bâga nazar kıl ne dimekdür bu kimCâm-ı zerrîn ile ‘ayş eyleye bir hâk-nişîn

Sâhil-i bahr-i ‘Adendür meger etrâf-ı çemenDest-i mihr anuñ içün oldı bu gün gevher-çîn

Goncaveş bâg-ı belâda nice bir hâsıl olaGirih-i hâtır u teşvîş-i dil ü çîn-i cebîn

Bâga ‘azm eyle yüri turma ki sahn-ı gülşenCân-fezâdur niteki meclis-i mahdûm-ı güzîn

Hâsıl-ı ‘ömr-i girân-mâye-i Şeyhü’l-islâmPertev-i lutf-ı Hudâ nûr-ı hüdâ revnak-ı dîn

Menba’-ı mekremet ü lutf Mehemmed ÇelebiVâhib-i fazl u ‘atâ sâhib-i ‘izz ü temkîn

Bâg-ı kadrinde anuñ sahn-ı sipihr ü encümBir çemendür ki dökilmiş aña berg-i nesrîn

Kef-i kân hâsiyetinden görüp ihsân nic’olurYirlere geçdi hayâdan utanup genc-i defîn

Def’-i Ye’cûc-ı gama işigidür sedd-i sedîdMen’-i ceyş-i eleme dergehidür hışn-ı hasîn

Nisbet olınsa eger fazlına zannum bu kimMenzil-i vehmdedür mu’tekad-ı ehl-i yakîn

Defter-i devletine mihver-i eflâk kalemHâtem-i kadrine bu günbed-i firûze nigîn

Kabza-i kudretine kavs kemân-ı RüstemNâvek-i re’yine per şeh-per-i Cibrîl-i emîn

Meclis-i ‘işretine bâde şafak bâdiye çarhNukl encüm meh ü hûrşîd iki câm-ı zerrîn

Goncaveş tab’ pes-i perde-i ‘uzletde seherSakin olmışdı ser-efgende vü dil-teng ü gamîn

Mülhim-i gayb göñül âyinesin karşu tutupEyledi tûti-i câna bu kelâmı telkîn

Ruhuña beñzer idi âyine olsa rengînÖykünürdi lebüñe la’l olaydı şîrîn

Secde kıldı göricek mâh kaşuñ mihrâbınBilmeyen şöyle hayâl eyledi kim ola cebîn

Kime kîn itdi yine çîni var ebrûlaruñuñOlmış ol çeşm-i gazâlânelerüñ âhû-yı Çîn

Dil-i âşüfte-sıfat cevr ile pâ-mâl itmeHindû-yı halka be-gûşuñdur o zülf-i miskîn

Hûn-ı dil sanma görinenleri müjgânumdaDîde gülzâr-ı ‘izâruñdan olupdur gül-çîn

Ebr-i nîsân gibi bu kilk-i güher-bârınaEyledi gûş-ı cihânı sadef-i dürr-i semîn

Gerden-i dehre yine silk-i cevâhir takdumRiştedür ma’ni-i bârîk ü güher lafz-ı güzîn

Serverâ şi’r degül nutk-ı Mesîhâdur buTutalum gayrılar eş’ârı ola sihr-i mübîn

Ne ‘aceb ger ola bu nazm-ı revân rûh-efzâKi senüñ midhat-i cân-perverüñe oldı karîn

Hâsıl ey kân-ı kerem irdi bu gün ol dem kimEser-i ‘âtıfet ü lutf zuhûr ide hemîn

Lâyık-ı devlet ü şâyeste-i ikbâl oldurKalmaya Bâkî-i bî-çâre melûl ü gamgîn

Söz tamâm oldı niyâz eyleyelüm dergâhaİşidüp diye feleklerde melekler âmîn

Nitekim mâşıta-i dehr ‘arûs-ı çemenüñÇihresin eyleye ârâyiş-i zib ü tezyîn

Lutf tab ‘ehline ola nitekim hâlet-bahşÇihre-i dil-ber ü şi’r-i ter ü âvâz-ı hazîn

Hûr-sîmâlar ile şöyle pür olsun haremüñGörüp îmâna gele anı sanem-hâne-i Çîn

Şöyle eş’âr-ı güher-bâr okına aduña kimCân u dilden ide Hassân aña yüz bin tahsîn

Andelîbân-ı hoş-elhân-ı gülistân-ı senâİdeler medhüñ ile hoş nagamât-ı rengîn