Ayaklarda Kalur Sünbül O Zülf-i Nîm-tâbâsâ

Ayaklarda kalur sünbül o zülf-i nîm-tâbâsâSaçuñla bahs iderse başa çıkmaz müşg-i nâbâsâ

Hevâñ içre ezel bir sadme urdı sarsar-ı âhumDöner dûlâb-ı çarh ol dem bu demdür âsiyâbâsâ

Derûnuñ pür-ma’ârif hem-nişînüñ merd-i ‘ârif kılAçılma ey yüzi gül şahs-ı nâ-dâna kitâbâsâ

Kemânçe şekline girdüm elinde mutrib-i ‘aşkuñKeş-â-keşden halâs olmaz dahı sînem rebâbâsâ

Zer-efşân ol kef-i ihsân ile seyr eyle ‘âlemdeCihân-gerd ü cevân-merd-i cihân ol âfitâbâsâ

Yüzüm üzre kadem basmaz cefâ vü cevrden geçmezYolında kıldugumdan n’oldı ben cismüm türâbâsâ

Tutarken câmı nâşî gelse tâc ü günbed altındaMey-i gül-rengi pinhân eyle ey sûfî habâbâsâ

Hasûduñ dürd-i derdin çekme ey Bâkî bu bezm içreNedîmüñ yâr-ı hoş-meşreb gerek câm-ı şarâbâsâ