Ana Dili

Dil açanda ilk defa ‘ana’ söylerik biz‘Ana dili’ adlanır bizim ilk dersliyimizİlk mahnımız laylanı anamız öz südüyleİçirir ruhumuza bu dilde gile-gile.

Bu dil – bizim ruhumuz, eşgimiz, canımızdır,Bu dil – birbirimizle ehdi-peymanımızdır.Bu dil – tanıtmış bize bu dünyada her şeyiBu dil – ecdadımızın bize goyup getdiyiEn gıymetli mirasdır, onu gözlerimiz tekGoruyub, nesillere biz de hediyye verek.

Bizim uca dağların sonsuz ezemetinden,Yatağına sığmayan çayların hiddetinden,Bu torpağdan, bu yerden,Elin bağrından gopan yanığlı neğmelerden,Güllerin renglerinden, çiçeklerin iyinden,Mil düzünün, Muğanın sonsuz genişliyinden,Ağ saçlı babaların aglından, kâmalından,Düşmen üstüne cuman o gıratın nalındanGopan sesden yarandın.Sen halgımın aldığı ilk nefesden yarandın.

Ana dilim, sendedir halgın aglı, hikmeti,Ereb oğlu Mecnunun derdi sende dil açmış.Üreklere yol açan Füzulinin sen’eti,Ey dilim, gudretinle dünyalara yol açmış.Sende menim halgımın gahramanlığla doluTarihi verağlanır.

Sende neçe min illik menim medeniyyetimŞan-şöhretim sahlanır.Menim adım, sanımsan,Namusum, vicdanımsan!Milletlere halglara halgımızın adındanMehebbet destanları yaradıldı bu dilde.

Bu dil – tanıtmış bize bu dünyada her şeyiBu dil – ecdadımızın bize goyup getdiyiEn gıymetli mirasdır, onu gözlerimiz tekGoruyub, nesillere biz de hediyye verek.