Mutluluk Anıtı

Mutluluğun capcanlı anıtını gördüm geçen günDimdik bir yokuştan çıkıyorÇok yaşlı bir kadınla bir erkekKol kola eleleDayanmışlar birbirineBakışları gülüşleri titrek titrekSanki yapışıp kaynaşmışlarBuruşuk dudaklarıyla öpüşerekBakıyorlar gözbebeklerineİlk günkü gibi ürkekKim görse onları inanırdıBu aşk sonsuza denkİlk günkü gibi sürecekBir ayrılsalar birbirindenSanki ikisi birdenDüşüp birbirinin kucağınaHemen oracıkta can verecek

Her ilk aşk böyle bitecek sanılırSonu düş kırıklığı olsa bileMutluluk anıtına inanılırEn güzel aldanıştır aşka inanmak