Yaralı Hayvanlar

ağır ölümlerdik hızın kanatlarındasadece korkuydu bizi besleyenateşin ağzında yaşıyorduk gövdeyi

teni adımlıyorduk ateşin küllerindegeceden sonrayı hiç bilmiyordukunutmuştuk nasıl sevdiğimiziyaralı hayvanlardı aşklarımız da

yaralı hayvanlardık aşklarımızdakendimizi ötekiyle değişiyordukçoğaldı yüzlerimiz azlığımızdabaşkasıydık başkasını bilmeyen

ne çoktuk, var mıydık, sanıyordukuzun yolduk, yorulduk sesimiziormanları gömüp dallarımızasessizliğin köklerinde uyuduk

çürüdü sessizlikte köklerimiz dedeğmeden okşadık etin yılanlarınısanal sevişmelerin karanlığındakalbimize buzdan şatolar kurduk

şatoların buz tutmuş kalplerindegövdenin ağzından öpüyorduk ateşiyaralı hayvanlardık inlerimizdekorkuydu kanımızın yorgun bekçisi

korkuydu bekleyen kanımızın evinizamanı yitirdik an’a sıkıştıkmermeri tırmalıyor içimizdeki hayvantümcesini yırtan bir kağıt gibi

kağıdını yırtan şaşkın bir tümce gibisöküyoruz hayatın ilmeklerinigiyecek ben’imiz yok yalandan başka