Yaralı Hayvanlar

ağır ölümlerdik hızın kanatlarındasadece korkuydu bizi besleyenateşin ağzında yaşıyorduk gövdeyiteni adımlıyorduk ateşin küllerindegeceden sonrayı hiç bilmiyordukunutmuştuk nasıl sevdiğimiziyaralı hayvanlardı aşklarımız dayaralı hayvanlardık aşklarımızdakendimizi ötekiyle değişiyordukçoğaldı yüzlerimiz azlığımızdabaşkasıydık başkasını bilmeyenne çoktuk, var mıydık, sanıyordukuzun yolduk, yorulduk sesimiziormanları gömüp dallarımızasessizliğin köklerinde uyudukçürüdü sessizlikte köklerimiz dedeğmeden okşadık etin yılanlarınısanal sevişmelerin karanlığındakalbimize buzdan şatolar kurdukşatoların buz tutmuş kalplerindegövdenin ağzından öpüyorduk ateşiyaralı hayvanlardık inlerimizdekorkuydu kanımızın yorgun bekçisikorkuydu bekleyen kanımızın evinizamanı yitirdik an’a sıkıştıkmermeri tırmalıyor içimizdeki hayvantümcesini yırtan bir kağıt gibikağıdını yırtan şaşkın bir tümce gibisöküyoruz hayatın ilmeklerinigiyecek ben’imiz yok yalandan başka