Yalnız Değildir İnsan

geceipince bir yağmur gibi indisustu sularyıldızlar savurarak gümüşten saçlarınıtoprakla öpüştüler

ufkun ulaşılmaz çizgisinde yeryasladı yorgun başını göğün geniş göğsünebin yılların sevdalısı dalgalarçakıltaşlarında harelendiler

titriyordu kirpikleriuykusunda gülümseyen çocuğunusul usul fısıldarkensonsuzluğun o gizemli ezgisini rüzgarlarSamanyolu'nda bir yerdeyalnız değildi insanyalnız değildir insan