Yalnız Değildir İnsan

geceipince bir yağmur gibi indisustu sularyıldızlar savurarak gümüşten saçlarınıtoprakla öpüştülerufkun ulaşılmaz çizgisinde yeryasladı yorgun başını göğün geniş göğsünebin yılların sevdalısı dalgalarçakıltaşlarında harelendilertitriyordu kirpikleriuykusunda gülümseyen çocuğunusul usul fısıldarkensonsuzluğun o gizemli ezgisini rüzgarlarSamanyolu'nda bir yerdeyalnız değildi insanyalnız değildir insan