Ve Gittikçe Irayan

buğulu bir camdan bakar gibisingözlerinde bu dalgın, bu yorgun bulutyüreğimde güz kıyamet fırtınalar koparanbu dargın bulutyaban bir yağmur sonrası sesindallarına çekilmiş durgun bir çınargibi sakinsuskunluğu telâşsız sözlere sarıyorsunyüreğim örselenmiş kırık kanatlarıyladüşerken avucunaanlamıyorsunböyle mi biter aşklargün batımına uçan göçmen bir kuşunyitivermesi gibibir rüyanın ansızın bitivermesi gibinasıl unutursun?nasıl unutursun beni sevdinharlı ateşler yaktın karanlığımaaşkların haraç mezat satıldığı dünyadayıldızları birer birer indirdin saçlarımaseni sevdimkocaman bir dağ gibi genişledi yüreğimne çok şeyimiz vardı anlatacakkimsenin bilmediği ne çok şeyimizne çoktuk, ikimizdik, ne çoktukne güzeldik, hiç olmadığımız kadarsen alır gelirdin kendinibeni getirirdin yüreğindekiöyle anlardı, aşardık insanın yazgısınınasıl unutursun? giderdinmasamda söylenmemiş şiirleri bırakıpsen gelinceye kadarnasıl da yalnızlıktı yastığımda unuttuğunve artık hep yokluğun…bir rüzgârdı, kapandı pencerelerson sesleri bunlar ezgimizinduyuyor musun?gidiyorumkal, demiyorsunşimdi bozkırlarda usul usul ağlayankahır yüklü ağır bir tren gibiyimkimsesiz bir aşkın ayak izindenuzak yıldızlara doğru yol alanve gittikçe ırayanve gittikçe ırayan