Ve Gittikçe Irayan

buğulu bir camdan bakar gibisingözlerinde bu dalgın, bu yorgun bulutyüreğimde güz kıyamet fırtınalar koparanbu dargın bulut

yaban bir yağmur sonrası sesindallarına çekilmiş durgun bir çınargibi sakinsuskunluğu telâşsız sözlere sarıyorsunyüreğim örselenmiş kırık kanatlarıyladüşerken avucunaanlamıyorsun

böyle mi biter aşklargün batımına uçan göçmen bir kuşunyitivermesi gibibir rüyanın ansızın bitivermesi gibi

nasıl unutursun?nasıl unutursun beni sevdinharlı ateşler yaktın karanlığımaaşkların haraç mezat satıldığı dünyadayıldızları birer birer indirdin saçlarıma

seni sevdimkocaman bir dağ gibi genişledi yüreğim

ne çok şeyimiz vardı anlatacakkimsenin bilmediği ne çok şeyimizne çoktuk, ikimizdik, ne çoktukne güzeldik, hiç olmadığımız kadar

sen alır gelirdin kendinibeni getirirdin yüreğindekiöyle anlardı, aşardık insanın yazgısınınasıl unutursun?

giderdinmasamda söylenmemiş şiirleri bırakıpsen gelinceye kadarnasıl da yalnızlıktı yastığımda unuttuğunve artık hep yokluğun…

bir rüzgârdı, kapandı pencerelerson sesleri bunlar ezgimizinduyuyor musun?gidiyorumkal, demiyorsun

şimdi bozkırlarda usul usul ağlayankahır yüklü ağır bir tren gibiyimkimsesiz bir aşkın ayak izindenuzak yıldızlara doğru yol alanve gittikçe ırayanve gittikçe ırayan